Ostatnio mamy okazję obserwować kolejny akt tego przedstawienia. Zaczęło się w Tok FM, podczas wywiadu prowadzonego przez Jacka Żakowskiego. Zaproszeni Michał Olszewski (opiekun serwisu blox.pl) oraz Paweł Wujec (dyrektor wydawniczy w Gazeta.pl), rozmawiali, a właściwie mieli tłumaczyć się z prostactwa i wulgarności z jakimi odbiorca spotyka się na ich serwisach, które to miały doprowadzić do rezygnacji Doroty Świeniewicz z gry w reprezentacji Polski siatkarek. Dyskusja swój dalszy ciąg miała w Internecie, gdzie zaowocowała artykułami jednej i drugiej strony. Komentarze posypały się też na forum i jak sądzę w jeszcze wielu innych miejscach.

Odpowiedź na pytanie jak poradzić sobie z wulgarnością w Sieci nie została jak dotąd odnaleziona. Internet to specyficzne środowisko i próby odgórnego sprawdzania wszystkich zamieszczanych w nim treści, raczej nie przyniosą wiele dobrego. Poza tym wydaje się, że jest coraz lepiej. Internauci ceniący sobie wolność i możliwość swobodnej wypowiedzi na każdy temat, zwracają się jednak w stronę merytorycznej debaty. Zgadzam się, że tylko rzeczowe wypowiedzi naprawdę się liczą – awanturnicy nikogo nie interesują.

Próby traktowania Internetu jak gazety czy innego medium są skazane na porażkę. Postulaty głoszące, że jest to przestrzeń publiczna, którą należy regulować podobnie jak inne media nigdy nie zdobędą popularności. To ślepa uliczka. Okazuje się jednak, że właśnie tą drogą chce iść Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W najnowszym PRESSie przeczytać można o pomysłach ministerstwa dotyczących nowelizacji ustawy o prawie prasowym, która ma objąć również Internet. Proponowane rozwiązania można jednak włożyć między bajki i widać w nich wyraźnie brak zrozumienia specyfiki Sieci przez ustawodawców. Dopóki nie powstaną rozwiązania dostosowane do nowych realiów – nie ma co marzyć o poważnych zmianach.

Tymczasem Internet jak dotąd ma się całkiem nieźle. Chamów nadal bez liku, ale poważnych i naprawdę interesujących treści też nie brakuje. Problem tkwi chyba w tym, że nie wszyscy jeszcze potrafią się w Sieci odnaleźć. Błądząc po omacku, łatwiej jest natrafić na sieciowe śmieci, szczególnie jeśli zapuścić się w rejony okupowane przez znudzonych nastolatków. Miejmy nadzieję, że tych błądzących będzie jednak coraz mniej… szczególnie wśród urzędników.

Przed podobnym dylematem stało kiedyś Google. Szybki wzrost zainteresowania, popularność, cała masa zadowolonych użytkowników. Jednak twórcy firmy: Page i Brin, przez długi czas nie wiedzieli jak sprawić, żeby ich doskonały produkt zaczął wreszcie przynosić zyski. Tak jak w przypadku większości biznesów internetowych, Google postawiło na reklamę. Oczywiście AdWords znacząco różnił się od dotychczas spotykanych, migoczących okienek reklamowych i stanowił kolejną (zaraz po wyszukiwarce) rewolucję. Użytkownikom łatwiej było pogodzić się z tą formą, tym bardziej, że reklama jest dopasowana do wyników wyszukiwania.

W jakim kierunku pójdą dzisiejsi potentaci? Wydaje się, że wprowadzenie klasycznej reklamy będzie (szczególnie w przypadku Twittera) dość trudnym przedsięwzięciem. Członkowie społeczności, zwykle alergicznie reagują na temat „reklama w naszym serwisie”. Większość internautów jest przeciwna denerwującej, reklamie w sieci. Odstraszają ich też nagłe zmiany, których nikt z nimi nie konsultował. Użytkownicy czują się w pewien sposób współwłaścicielami serwisu. Chcą mieć wpływ na podejmowane decyzje i raczej nie biorą pod uwagę faktu, że jeśli portal nie będzie zarabiał, to możliwe, że w niedługim czasie zostanie zamknięty.

Na razie nie ma złotego sposobu na zarabianie na społecznościach. Wprowadzanie płatnych usług też nie do końca się sprawdza (np. pomysł Naszej Klasy na wysyłanie płatnych prezentów). W polskich realiach najlepszą, sprawdzoną praktyką jest rozwinięcie portalu i sprzedanie go w odpowiednim momencie. To jednak nie jest żadnym rozwiązaniem, tym bardziej, że w przypadku Facebook’a oznaczałoby to pozbycie się w tej chwili ponad 250 milionów odbiorców.

Wszyscy zdają sobie sprawę z tego olbrzymiego potencjału. Społeczności to kolejny rynek zbytu i trudno porzucić myśl, że mógłby okazać się żyłą złota dla kogoś innego. Mądre głowy marketingowców cały czas pracują, bo pierwszy z pośród milionów zostanie owiany chwałą i zdobędzie klucz do bogactwa. Czy rzeczywiście odpowiedź istnieje? Czy też może grube pieniądze zbijane na społecznościach to mityczny Święty Graal?

„Picie procentuje”, „Czysta męska przyjaźń” oraz „Heroizm narodu mierzony w %” – plakaty oraz billboardy z takimi hasłami od początku lipca zawisły w 3 największych miastach województwa kujawsko – pomorskiego: Toruniu, Bydgoszczy, Włocławku.

„Musimy się poważnie zastanowić, zarówno jako zbiorowość jak i i jednostki nad odpowiedzią na to jakże ważne pytanie: Czy żeby być prawdziwym Polakiem trzeba być pijakiem? Bądźmy dumni z naszych obecnych osiągnięć, a nie z naszego, pijackiego dziedzictwa!” – tak twierdzą organizatorzy kampanii.

Zastanawia mnie jedno, czy wypicie paru kieliszków na imprezie rodzinnej, czy dwóch piw na plaży tudzież kilku drinków na spotkaniu z przyjaciółmi czyni ze mnie stereotypowego Polaka?? Czy człowiek mający problemy z alkoholem – bo to jest w moim rozumieniu pijak zrozumie przesłanie autorów?

Alkohol jest bowiem dla ludzi. Ostatnio nawet pojawiła się w sklepach książka Barbary Holland „Radość picia”. Kultura spożywania i produkowania napojów wysokoprocentowych jest stara jak świat. Zawsze towarzyszyły temu jakieś rytuały lub okazje. „Radość picia” to książka, która pokazuje, że alkohol to nie wróg człowieka i że spożywanie jego w odpowiednich ilościach nie jest czymś nietaktownym czy patologicznym.

Kampania „Pij – będziesz wielki” to dobry sposób może na zwrócenie uwagi Polakom, że brakuje im kultury picia. O czym w informacjach prasowych nie przeczytałam. Nie jest to kampania zwracająca uwagę na problem spożywania alkoholu w rodzinach („Wyhamuj w porę”), ale wyśmiewająca stereotypy. Cel słuszny, tylko nie do końca skomunikowany.

Bo Polacy już tacy są, nie upiją się na wesoło, tylko po to aby wszczynać bójki, niszczyć przedmioty i zawsze są WIELCY po alkoholu…

by Agata

Trisha przedstawia sprawę jako poważny problem społeczny. Przywołuje przykład jednej z blogerek, która nie dość, że musiała opiekować się dzieckiem, sprzątać, prać i gotować, to jeszcze być na bieżąco online. Miała zobowiązania nie tylko wobec swojej rodziny, ale także wobec sponsorów swoich blogów, którzy wymagali od niej spotkań z innymi mamami, publicznych występów i wywiadów, gdzie przedstawiała swoje pozytywne opinie o produktach dla dzieci. Wreszcie doszło do tego, że nie zniosła brzemienia jakie na niej ciążyło i zrezygnowała z pisania.

Stąd pomysł P.R. Blackout Chalenge – tygodnia całkowitego odcięcia się mam od PR-owców. Zdaniem Trishy, mamy powinny przez ten czas zastanowić się nad tym, czego chcą i do czego dążą pisząc blogi. Jej zdaniem w pogoni za sławą i pieniędzmi zatraciły gdzieś cel i prawdziwe wartości jakie powinien wyznawać każdy bloger.

Czy mamuśki przyłączą się do akcji? Przekonamy się już od 10 do 16 sierpnia. Nie sądzę jednak, żeby spotkała się z masowym entuzjazmem. Ludzie, którzy decydują się na sponsoring wiedzą co robią i jest to zazwyczaj ich osobista, świadoma decyzja. Jednak organizacja tego przedsięwzięcia niewątpliwie przyczyniła się do spopularyzowania MomDot. Może właśnie taki był rzeczywisty cel Trishy? We’ll never know.

Wyniki wyszukiwania pojawiają się na stronie w formie przypominającej zdjęcia i wycinki z gazet porozrzucane na biurku. W tym bałaganie znajdują się fragmenty tekstów, zdjęcia i filmy odnalezione w różnych miejscach w sieci. Forma choć jest bardzo atrakcyjna, wymaga od użytkownika ponownego, tym razem samodzielnego przeglądania treści, które zaoferowała Spezify, a więc poświęcenia dodatkowego czasu. Ale o formie chwilę.

Robot szpera też w serwisach typu Twitter, YouTube czy Flickr, więc np. kiedy poszukiwałem informacji o Szymonie, znalazłem jego prezentacje na Slideshare i profil na Linkedin. Wydaje mi się, że najważniejsze w Spezify oprócz formy jest właśnie pokazywanie wyników z serwisów typu web 2.0. Google ogranicza się raczej do blogów i ciężko za jego pośrednictwem znaleźć np. wypowiedzi o danej osobie zamieszczone na Twitterze. Spezify agreguje natomiast informacje z wszystkich tych miejsc, gdzie znajdują się nasze dane. Ok, przesadzam – jasne, że nie wszystkie. Powiedziałbym, że na razie nie wyświetla nawet 1/4 tego co Google, ale wydaje mi się, że będzie coraz lepsza.

Wracając do formy. Kiedy pierwszy raz zobaczyłem Spezify przyszło mi do głowy, że w pewnym sensie internet zatoczył koło. Na początku jego zasoby były nie do ogarnięcia. Jeśli ktoś chciał dotrzeć do informacji, musiał znać adres strony, w przeciwnym razie było to prawie niemożliwe. Sieć była już dość rozwinięta, ale panował w niej bałagan. Później zaczęto wprowadzać pierwsze wyszukiwarki, które były dla użytkowników niczym drogowskazy (chociaż należałoby je właściwie przyrównać do mapy trzymanej do góry nogami). Następnie nastała era Googla, który stworzył z sieci uporządkowaną strukturę i przeciwstawił się panującym dotąd niepodzielnie agresywnym formom reklamy, które również zaśmiecały cyberprzestrzeń. Obecnie natomiast pojawiają się takie formy jak mikroblogi, czy właśnie Spezify, które bazują na chaotycznym i fragmentarycznym przedstawianiu treści.

Do tego typu przekazu trzeba się przyzwyczaić. Pamiętam doskonale jak pierwszy raz zobaczyłem Twittera. Pomyślałem wtedy, że to nic innego jak wielki śmietnik, w którym ludzie wyrzucają z siebie 140 znakowe posty, na nikogo nie interesujące tematy. Podobnie jak tutaj:

Tymczasem teraz, blip jest dla mnie najświeższym źródłem wiedzy na prawie każdy temat.

Tak więc fragmentaryzacja postępuje i zmienia nasze myślenie, a im dłużej przebywamy w sieci tym bardziej dynamiczny jest ten proces. Odbieramy świat zupełnie inaczej niż choćby 5 lat temu. Operujemy obrazami i krótkimi tekstami, a nasza percepcja zaczyna upodabniać się do działania aparatu fotograficznego, który wycina dla nas kawałki rzeczywistości. Te zmiany wpływają oczywiście także na komunikację, bo czytamy coraz mniej, mówimy coraz szybciej i piszemy coraz krócej (czego dowodem niekoniecznie jest ten post).

Ocenę tego stanu pozostawiam wam. A jeśli chcecie dowiedzieć się więcej o Spezify, to zapraszam tu:

Web 2.0 z pozycji 50-latka
The Next Web
Fred Brunel Blog
Phil Bradley’s weblog

Po tak długim czasie ktoś zauważył, że PR nie jest do końca rozumiany przez przedsiębiorstwa, że większość traktuje go, jako dodatek do reklamy i komunikacji z mediami.Na portalu proto.pl pojawił się artykuł „PR potrzebny dla hotelu”. Mimo, iż organizuje się seminaria, szkolenia i inne tego typu przedsięwzięcia, znajomość tematu Public Relations jest nadal znikoma.

Należy przede wszystkim zauważyć, co złego zrobiły firmy w czasach kryzysu – na pierwszy ogień do zwolnienia poszedł PR, wiele firm zrezygnowało z jego usług…

Prosty przykład: wystarczy wyobrazić sobie, że jest się jednoosobową firmą, która oferuje usługę, produkt, cokolwiek i nagle przestaje komunikować się ze światem – nie czyta, nie pisze, nie mówi, nie słucha.

To właśnie w czasach kryzysu, aby komunikować skutecznie należy skorzystać z PR. Szczególnie zalecane jest to w turystyce.

Jakiś czas temu prowadzony przez nas projekt „Dolina Pałaców i Ogrodów” (ponad 20 pałaców i historycznych rezydencji w Kotlinie Jeleniogórskiej – www.dolinapalacow.pl ) otrzymał prestiżową nagrodę Elle Style Awards 2008. Gdyby nie działania PR o Dolinie pewnie wszyscy dowiedzieliby się z opóźnieniem, albo nie dowiedzieliby się w ogóle.

http://www.ellestyleawards.pl/gallery2.php

Skuteczność działań PR była tak duża, iż nagle zaczęto kojarzyć Dolny Śląsk z mnogością pałaców, zamków i historycznych rezydencji. Niedawno również Dolina Pałaców i Ogrodów została wyróżniona przez DOT.

Gdybyśmy podliczyli ekwiwalent reklamowy, jeśli chodzi o umieszczenie informacji o Dolinie Pałaców i Ogrodów w prasie i w innych mediach oraz podliczyli wartość dodaną – nagrody, prezentacje, wystawy… to szacowana wielkość tego budżet byłaby kolosalna.

Agencje Public Relations w czasie kryzysu są dużo tańsze niż reklama… to trzeba sobie uświadomić …. W końcu.

Artykuł „PR potrzebny w hotelu”

http://www.proto.pl/informacje/info?itemId=60562&rob=PR_potrzebny_w_hotelu

]]> http://publiconline.wordpress.com/2009/04/01/pr-potrzebny-nie-tylko-do-hoteli/feed/ 0 zdzichon http://publiconline.wordpress.com/2009/03/30/ilosc-czy-jakosc-%e2%80%93-czy-to-do-konca-zalezy-od-prowca/ http://publiconline.wordpress.com/2009/03/30/ilosc-czy-jakosc-%e2%80%93-czy-to-do-konca-zalezy-od-prowca/#comments Mon, 30 Mar 2009 14:39:57 +0000 zdzichon http://publiconline.wordpress.com/?p=35 ]]> Artykuł „Jak PRowcy utrudniają pracę”

Na portalu proto.pl pojawił się tekst Kamila Sakałusa redaktora naczelnego bezpłatnego tygodnika „Teraz Toruń”. Rozumiem irytacje Pana Kamila i to, że PRowcy często pracują na ilość, a nie na jakość. Jednak, jako osoba obsługująca klientów i kontaktująca się z mediami mogę powiedzieć, i chyba nie będzie to odkryciem, że w drugą stronę działa to podobnie. Irytujące jest, gdy dzwoni się do różnych działów, a nawet chce się wysłać produkt do wypróbowania, to otrzymuje się odpowiedz: „My już mamy swoje marki, z którymi pracujemy, proszę przesyłać, ale nie wiadomo czy wykorzystamy informacje”.

Solidaryzując się z PRowcami chciałam zauważyć, że czasami mimo dobrych chęci tworzenia komunikacji i pokazania wizerunku naprawdę jakościowo, pozostaje nam ilość…. w bezpłatnych gazetach… albo niszowych magazynach.

Poza tym moim skromnym zdaniem tytuł nie powinien brzmieć „ Jak PRowcy utrudniają pracę” tylko jak „Jak PRowcy zaśmiecają pracę” – bardziej adekwatne do treści.

Mi jeszcze nigdy mail na skrzynce, którego nie chce odebrać nie utrudnił pracy.

Artykuł „Jak PRowcy utrudniają pracę”

http://www.proto.pl/artykuly/info?itemId=60334&rob=Kamil_Sakalus__Jak_PR-owcy_utrudniaja_prace

Już w pierwszych miesiącach kryzysu pisało się o zwolnieniach. W branży PR wszyscy zadrżeli – bo przecież PR to usługa miękka, najłatwiej się jej pozbyć. Po co komu strategie komunikacji, budowanie wizerunku? Trzeba nastawić się na sprzedaż…. Tylko Public Relations to właśnie ta dziedzina, która pomaga w sprzedaży w czasach, gdy nawet dobra reklama nie działa na konsumenta.

Dlatego nam, PRowcom, nawet takie informacje nie są straszne. My musimy dobrze komunikować, że PR w dobie kryzysu, jest więcej niż pożądany.

Jak więc skonstruować przekaz, który dotrze do takiej grupy? Niemcy(ostatni ludzie na Ziemi, których podejrzewałbym o tak rozwinięte poczucie humoru) z „Arbeitsgemeinschaft Flurförderzeuge” postawili na groteskowy humor. I trafili w dziesiątkę. Stworzyli jedną z najzabawniejszych makabresek jakie dane mi było widzieć. Jednocześnie jest to film instruktażowy BHP, który naprawdę przykuwa uwagę. Obrazy z niego śmieszą do łez, a zarazem na długo pozostają w pamięci.

Sczerze polecam:

Za którymś tam razem nie wytrzymałem i wrzuciłem to w Google. Co się okazało? Wysypało tonę wyników między innymi ten:

http://www.urbandictionary.com/define.php?term=tl%3Bdr

Można w nim znaleźć parę ciekawych definicji tego zjawiska. Każdy znajdzie coś dla siebie. Do mnie najmocniej przemawiają opcje nr 4 i 6. Dodatkowo pikanterii całej sprawie dodaje wybór tagów zamieszczony pod każdą z nich, z których większość to raczej określenia zabarwione pejoratywnie takie jak : „illiterate”, „stupid”, „lazy”, „moron” czy „lame”. Urocze, nieprawdaż? Jednym z moich ulubionych jest: „postwhore”, którego wcześniej nie znałem, ale wspaniale opisuje jeden z typów forumowiczów, na który natknąć się nietrudno.

Problem ten nie jest nowy, o czym świadczy liczba poświęconych mu publikacji. Już od jakiegoś czasu kwestia prymitywizacji języka i wpływu codziennego korzystania z zasobów sieci na odbiór tekstów(zwłaszcza długich) oraz umysłowość użytkownika, (czyli między innymi mnie i wszystkich, którzy ten tekst czytają) powraca do mnie jak bumerang. Nie chodzi mi nawet o emotikony czy sWeeTaŚnY język sieciowych nastolatek, ale raczej o niezdolność do przyswajania długich, jednolitych bloków tekstu i uzależnienie od linków i hipertekstu. Gdyby moje posty, pod którymi ujrzałem TL;DR miały chociaż jakieś kosmiczne objętości, ale żeby nie móc zdobyć się na przeczytanie 1/3 strony A4? Jak to za długie?

Więcej poczytać można:

- W języku Albionu.

- W pięknej polskiej mowie. – Swoją drogą, moje odczucia dotyczące całego zjawiska były na tyle podobne do opisanych przez autora bloga, że moje poczucie wyjątkowości znowu mocno ucierpiało.

Kończę, bo jeszcze nikt tego nie przeczyta. Do tematu będę wracał, bo to temat – rzeka, a i o nowomowę branżową zahaczyć będzie można.